More
Времето днес се мени почти като настроенията ми. Сега стана хладно и се скупчиха едни сиви облаци. Допреди малко бях изпълнена с енергия и ентусиазъм. И преливах от обич и радост и какво ли не. И ми се искаше да прегърна светлината и зеленината. Сега усещам само липса и празнота. Започвам да се дразня на всичко наоколо.
И се чудя. Защо никога нищо не ми достига. Никога. И нищо. Не мога ли понякога да бъда просто щастлива? И благодарна. Anything I can get.
3 Коментара до сега
Leave a reply
Пред скоро време размислував дека таа песна може да се протолкува и Христијански, затоа што навистина како Христијани бараме повеќе, бараме невозможно многу и не се утешуваме со ништо помалку од Бога! Имајќи го Христа во себе човек не само што ги има прегрнато светлината, небото, зеленилото, туку ги поседува и ги носи со себе.
Поздрав!
Глагол, християни, будисти, сциентолози, агностици, пантеисти,или атеисти за мен всичко се свежда до това, че човеците сме си такива. Човеци
И все ще търсим, ще искаме и ще се чудим.
А, да, и ще основаваме религии
Поздрави и на теб!
Да, сосема си во право — такви сме луѓето: сакаме, бараме и се чудиме. Но, би било ужасно кога не би можеле и да најдеме. Тоа е разликата помеѓу Православното Христијанство и другите религии — некои се задоволуваат со барање, а други сакаат повеќе, сакаат да најдат
Или да одговорам со други рок стихови: I dont need a cure, I need a final solution…